ยิ้มเข้าไว้...ยาบำรุงหัวใจฉบับฉัน

ไม่มีคำพูดใด....ไม่มีแม้เพียงสักคำหนึ่ง

......

เล่านิทานดีกว่า...

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

มีองค์หญิงรูปงามแห่งนครสะกะละนคร

เมื่อเติบโตขึ้น เท่ากับนกที่เพิ่งหัดบิน

องค์หญิงก็ได้ขออนุญาติเสด็จพ่อเสด็จแม่ออกนอกพระนคร

ไม่ว่าเหตุผลใดๆ แม้ว่าจะเป็นเพื่อการศึกษา

ท่านพ่อก็บอกว่าไม่จำเป็นเพราะอย่างเราเป็นเจ้าหญิงก็ต้องมีเจ้าชายดูแล

องค์หญิงน้อยคิดหาวิธีจะออกจากพระนครให้ได้

วันต่อมา...องค์หญิงขออนุญาติออกจากพระนครด้วยเหตุผลที่ว่า

" หม่อมฉันจะออกไปตามหาองค์ชาย...ที่จะมาดูแลหม่อมฉันด้วยตัวเอง "

พระราชาทรงอนุญาติให้เจ้าหญิงออกจากพระนคร

แต่พระราชินียังคงห่วงใย...ไม่อยากให้องค์หญิงน้อยห่างอก

"โธ่..ลูกแม่...ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้ห่างอกแม่..มดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม"

แต่เมื่อพระราชาอนุญาติแล้วจึงคืนคำไม่ได้

แต่...มีข้อแม้ว่า องค์หญิงจะต้องให้สัญญาว่าจะกลับมาภายใน 4 ปี

หากองค์หญิงไม่กลับมาแล้วองค์หญิงจะต้องคำสาป

....................

องค์หญิงดีใจมากที่ได้ออกจากพระนคร...จนไม่ฟังลายละเอียดของคำสาปนั้น

องค์หญิงได้ออกจากพระนครเพื่อไปศึกษาและตามหาองค์ชาย

ก้าวแรกที่ก้าวออกจากพระนคร

องค์หญิงเงยหน้ามองฟ้า สูดลมหายใจลึกจนออกซิเจนเต็มปอด....

กางแขนออกคล้ายจะโบยบิน

"อะ!! อ๊อกๆๆ.....แหยะ"

แต่ก็ต้องสำรักฝุ่นที่มาพร้อมกับลมหอบใหญ่

...................

องค์หญิงเริ่มเดินทางและได้พบสัตว์ตัวเจิ๋วๆหลายๆตัว

เดินต่อแถวกันยาวๆ เหมือนทหารเดินแถวเรียงหนึ่งอย่างเป็นระเบียบ

องค์หญิงสงเกตุเห็นเจ้าจิ๋วตัวหนึ่ง เอาหันชนกับเจ้าจิ๋วอีกตัวหนึ่ง

แล้วเจ้าจิ๋วตัวน้นก็คะย่อนอะไรออกมา แล้วเจ้าจิ๋วตัวแรกก็กินของที่ตัวนั้นคะย่อนออกมา

ทำให้องค์หญิงเกิดความสงสัยมาก

"เจ้าเป็นใครกัน" องค์หญิงเอ่ยถาม

"ข้าก็เป็นมดน่ะสิ...เจ้าไม่รู้จริงๆหรือนี้"

"ข้าเคยได้ยินแต่ชื่อ...ที่แม่ข้าบอกข้าก่อนออกมาว่า...มดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม"

มดไต่ขึ้นมาที่มือขององค์หญิงแล้วกัดมือเจ้าหญิงสุดแรงมด

"โอ๊ย...กัดข้าทำไม"

"ก็แค่มดกัด" มดตัวนั้นพูดแล้วก็กำลังจะเดินจากไป

"เดี๋ยวก่อน...ข้าขอถามอะไรหน่อย" พร้อมกับเกามือที่มีตุ่มเล็กปรากฎขึ้นที่มือ

มดน้อยพยักหน้า

"เมื่อตะกี๋เอาหัวชนกันทำไมเหรอ"

" เวลาข้าหิว ข้าจะเอาหนวดไปเคาะที่แก้มของมดงานที่ออกไปหาอาหาร มดงานก็จะสำรอกอาหารที่เก็บไว้ที่กระเพาะหน้าออกมาแบ่งปันให้เพื่อน เพราะสังคมของมดเป็นสังคมที่มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ "

"มหัศจรรย์จริงๆ" องค์หญิงอุทานด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง

"สังคมมดมีเจ้าชายหรือไม่...ข้ากำลังตามหาเจ้าชาย คงดีไม่น้อยหากผู้ที่จะดูแลข้า

เป็นผู้ที่มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ "

"ฮ่าๆๆ" เจ้ามดส่ายหัวดุ๊กดิก

"สังคมข้ามีแต่นางพญามด..หามีเจ้าชายไม่"

...........

เจ้าหญิงผิดหวังนิดหน่อยเดินเกามือที่มีรอยมดกัด

"แล้วมันจะหายคันมื่อไหร่เนี่ย" องค์หญิงบ่นพึมพัมแล้วเดินต่อ

.............โปรดติดตามตอนต่อไป....

ปล.ยังไม่ได้ตั้งชื่อเรื่อง...

ปล.มดในห้องไม่รู้มาจากไหนเยอะชิบ...น้ำเปล่ายังขึ้นเลย

บางคืนนอนๆอยู่ก็สะดุ้งโหยงเลย ก็แค่มดกัด นอนต่อ

แต่มีข้อตกลงข้ามเข้าหู ห้ามเข้าจมูก ห้ามเข้าตา ก็พอ

edit @ 2007/01/16 17:57:04