ยิ้มเข้าไว้...ยาบำรุงหัวใจฉบับฉัน

เมื่อวานเอารูปเสาตกน้ำมันมาลงได....โอ้แม่เจ้า...เจ้าแม่

หลอนนอนไม่หลับเล๊ยก๊าป....ไม่เชื่ออย่าลบหลู่

เลยลบEntryเมื่อวานทิ้งไปเลย

หลอนอ่ะก๊าป....ไม่เชื่ออย่าลบหลู่

...........

ช่วงนี้คนลงไปกรุงเทพอะไรนักหนา...รถไฟเต็มหมดเลยอ่ะ

เลยต้องไปรถไฟพรุ่งนี้เหลือที่สุดท้ายอีกต่างหาก

.........

นิทานตอนจบ

องค์หญิงน้อยฟื้นขึ้นในถ้ำใหญ่แห่งหนึ่ง

แล้วองค์หญิงก็พบสัตว์ขนปุย 4 เท้า นอนอยู่เคียงข้าง

"เจ้าเป็นใครกัน"

"ข้าคือสิงโตเจ้าป่าแห่งนี้" สิงโตลำพองตัวแล้วคำรามขึ้น

"โอ้ๆๆเจ้าไม่ต้องกลัวข้าหรอก...ช่วงนี้ข้าอยู่ในช่วงกินเจ"

"ข้าหลับไปนานเท่าไร"

"3 ปี "สิงโตตอบ

"เจ้าดูแลข้ามา3ปีเลยหรือ"

" ใช่...เจ้าขี้เซาเหลือเกิน " สิงโตหนุ่มหัวเราะอ่อนโยน

"ข้าหลับไป3ปีเลยหรือ...ข้าเสียเวลาตั้ง 3ปี" องค์หญิงพึมพำ

"ข้าจะตอบแทนท่านยังไงได้.."

"เจ้าจะยอมเป็นอาหารของข้า หลังจากข้าออกจากเจไหมล่ะ"

"เจ้าดูแลข้าตั้ง..เพื่อที่จะให้ข้าเป็นอาหารของเจ้านี้น่ะ"

"กว่าข้าจะออกเจ...เจ้ามีโอกาสหนีข้าได้อีก1ปี"

องค์หญิงนั่งร้องไห้...

"ความจริงข้าอาจจะตายตั้งแต่ 3 ปีก่อน...ข้าจะยอมเป็นอาหารของเจ้า"

สิงโตมองหน้าองค์หญิงอย่างไม่น่าเชื่อ

"แต่ข้ามีข้อแม้อย่างหนึ่ง...ท่านต้องพาข้ากลับพระนครของข้า

ก่อนที่...." องค์หญิงหยุดพูดก่อนจะเอ่ยต่อ

"ภายใน1ปีนี้น่ะ"

"ได้แน่นอน" สิงโตรับคำ

แล้วทั้ง2ก็เดินทางร่วมกัน...ใช้ชีวิตด้วยกันผ่านป่าใหญ่

องค์หญิงรู้จักเรื่องราวเรียนรู้มากมาย...โดยมีสิงโตเป็นครูสอน

"ข้าหลับไปตั้ง3ปี..น่าเสียดายไม่งั้นข้าคงได้เรียนรู้กับท่านอีกตั้งมากมาย"

"อาจไม่เป็นเช่นนั้นก็ได้" สิงโตได้แต่ยิ้มไม่ฟังคำเซ้าซี้ของเจ้าหญิง

ว่า"ทำไมๆๆๆๆ"

ตลอดทางองค์หญิงก็จะคอยถามเสมอว่าสิงโตทำไมต้องช่วยให้ตนฟื้น

ทำไมไม่กินองค์หญิงตั้งแต่แรก หรือว่ากินเจก่อนมาเจอเจ้าหญิง

องค์หญิงเฝ้าตั้งคำถามกับสิงโตตลอดทาง

คำถามไหนที่สิงโตไม่อยากตอบก็ยิ้มอย่างเดียว

.....

พรุ่งนี้จะครบ 1ปีแล้ว

"ข้าคงไม่ต้องเจอเสด็จพ่อเจอเสด็จแม่ก่อนจะได้ตอบแทนบุญคุณเจ้าแล้วล่ะ"

สิงโตยังคงยิ้มอยู่

"เจ้าก็ยิ้มได้น่ะสิเพราะจะกินอาหารที่ทั้งน่ารักและอร่อย"

ยิ่งทำให้สิงโตหัวเราะดังไปกันใหญ่

"แล้วเจ้าไม่คิดจะหนีบ้างหรือไง"

"หะ..หะ..หะ.."องค์หญิงหัวเราะขึ้นบ้าง..หัวเราะแบบขื่นๆ

แล้วองค์หญิงก็เล่าเรื่องที่ต้องคำสาปก่อนออกวังมา

สิงโตร้อนใจมาก

"เจ้าขึ้นหลังข้าเดี๋ยวนี้" สิงโตสั่งองค์หญิง

สิงโตก็วิ่งด้วยความเร็วสุดชีวิต

"หยุดก่อนๆๆ" องค์หญิงร้องขอ

"ข้าขอถามเจ้าก่อนเหตุใดจึงกลัวข้าต้องคำสาปถึงอย่างไรข้าก็ยอมเป็นอาหารเจ้า

ถ้าเจ้ากลัวข้าต้องคำสาปก็กินข้าซะเดี๋ยวนี้เจ้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อย"

ฟังองค์หญิงพูดจบ สิงโตก็เริ่มวิ่งอีกครั้ง

....เวลา4ปี ขององค์หญิงจะหมดลงและเวลา 1ปีของสิงโตก็หมดลงในเวลาเดียวกัน

องค์หญิงมองเห็นกำแพงแล้วแต่องค์หญิงรู้อยู่แก่ใจว่าสายไปเสียแล้ว

องค์หญิงขอลงแล้วนั่งริมแม่น้ำมองไปยังพพระนครของตัวเอง

........

"กินข้าเสียเถิดก่อนที่..."องค์หญิงหย่อนขาลงน้ำ

องค์หญิงจับขาหน้าสิงโต...ทั้งสองสบตากัน

ขาหน้าของสิงโตเริ่มกลายเป็นมือ

ขาขององค์หญิงเริ่มกลายเป็นหางปลา

ชั่วพริบตาสิงโตกลายเป็นองค์ชายรูปงาม

แต่องค์หญิงกลายเป็นปลาทอง

...........

องค์ชายได้พบองค์หญิงนอนอยู่กลางป่า

เพียงเห็นหน้าก็ตกหลุมรัก

แต่ทำอย่างไรองค์หญิงก็ไม่ตื่นจึงอ้อนวอนขอกับเทวา

เทวดาเห็นใจจึงช่วย...แต่ทุกอย่างต้องมีข้อแลกเปลี่ยน

เทวดากล่าว "ใช้เวลา3ปีนางถึงจะฟื้น"

" ข้ารอได้ " องค์ชายตอบ

"เมื่อนางฟื้นเจ้าจะต้องกลายเป็นสิงโตหาก1ปีต่อจากนางฟื้นนางยังอยู่กับเจ้า

เจ้าจะกลับกลายเป็นมนุษย์เช่นเดิม "

.........

องค์ชายถือโหลแก้วที่มีปลาทองตัวน้อยเดินหน้าไปยังเมืองเกิดขององค์หญิง

...........จบแล้วจ้า....

................

ปล.ชื่อเรื่องนึกไม่ออก

ปล.ทำไมโฆษณาไทยพาณิชย์มันกระแทกบ่อน้ำตาซะทุกอันเลย