ยิ้มเข้าไว้...ยาบำรุงหัวใจฉบับฉัน

วันนี้เป็นวันก่อนวาเลนไทม์

ซึ่งคุณผู้ชายของฉันไม่ค่อยแสดงอาการเห่อกับเทศกาลใด ๆ

และก็ต่างกับฉันที่จะเห่อกับเขาซะทุกเทศกาล

ใกล้วาเลนไทม์เข้ามา...ฉันเตรียมของกระจุกกระจิกไว้ให้

ไม่ได้หวังจะได้ความแปลกใจจากใคร

และเขาคงไม่แปลกใจเช่นกันที่ฉันจะมีอะไรให้ในวันพรุ่งนี้

คืนนี้กะว่าจะบอกให้เขาเอาถุงเท้าไปแขวนไว้ปลายเตียง

เผื่อว่าคืนนี้เซนต์วาเลนไทม์จะนำของขวัญมาให้

เหมือนในคืนคริสมาสต์อีฟ

...

วันวาเลนไทม์อีฟวันนี้เราก็ไปฉลองกันแล้ว(คิดเองคนเดียวหรือเปล่า)

ตอนห้าโมงเย็นลูกค้าน้อยลงและพี่สาวก็อยู่ร้านจึงมีโอกาส

คุณผู้ชายของฉัน : "ไปกินอะไรหรูๆกัน"

แล้วก็ขับรถ2หัวไปกันเลย

Go Go ไปกินอะไรหรูๆกัน[หน้าบานมั้ย]

ร้านหรูแมนติกร้านร่มขามอยู่ริมน้ำน่าน

ร้านนี้เพิ่งเคยเข้าครั้งแรกเพราะตกแต่งใหม่ได้ไม่นาน

น่าเข้ากว่าเดิมเยอะเลย

ถือหนังสือมาแต่ว่าไม่ได้เปิดอ่านเลย

นั่งมองน้ำมองฟ้าและพระอาทิตย์ยามเย็น...

ดูนกที่บินสวนกันไปสวนกันมาโชว์ความสามารถ

รู้แล้วน่าว่าบินได้...โชว์สาวหรือไง

ดูเด็กๆเตะบอลอยู่ข้างริมน้ำเตะกันอยู่ประมาณ7-8คน

ผู้รักษาประตูของสองทีมห่างกันมากมาก

แล้วอีกทีมมันบุกอยู่ฝ่ายเดียว จนผู้รักษาประตูอีกฝั่งหนึ่งยืนค้ำสะเอว

ตะโกนเชียร์อย่างเดียว นานเข้าก็อดใจไม่ไหวอยากจะโดนลูกบอลมั้งเลยวิ่งขึ้นไป

โดนเพื่อนด่าแล้วไล่ลงไปอีกฉันยกมือถือขึ้นจะถ่ายรูปพวกเขา

แต่มีเด็กคนนึงตะโกนบอกเพื่อนว่า "เฮ้ยมีคนแอบถ่ายรูป"

ฉันรีบลดมือถือลงเกาหัวแบบอายๆเลยไม่ได้ถ่ายเลย

จบด้วยรูปหน้าบานอีกรูป

.........................

ปล.ความหวังอาจจากไปเมื่อไขว่คว้า อาจจะมาเมื่อหยุดพัก...ความรักก็เช่นกัน

(จำเขามาอีกที)

ปล.ใช้มือถือถ่ายรูปไม่งามเท่าไร

แด่...หัวใจทุกดวง

สุขสันต์วันวาเลนไทม์...อีกครั้ง

จาก...หัวใจดวงน้อยๆของฉันเอง