ยิ้มเข้าไว้...ยาบำรุงหัวใจฉบับฉัน

เหมือนฟ้าแกล้ง

"เฮ้อ! ไม่ได้เอาร่มมาซะด้วย" ฉันบ่นกับตัวเอง

ไม่ทันแล้ว...วิ่งเข้าตู้โทรศัพท์ใกล้ๆ พอจะคุ้มหัวไม่ให้เปียก

ฟ้าร้องดังขึ้นเรื่อยๆ

เหมือนเสียงผู้มีอำนาจบาทใหญ่เกรี้ยวกราด

ฉันกอดตัวเองไว้แน่น

มองไปข้างนอกไม่มีวี่แววว่าฝนจะซา

สายฟ้าที่มองเห็นเป็นเส้นสายสีทองอยู่กลางท้องฟ้า

สลับกับเสียงคำรามเป็นระยะๆ

ฉันนึกในใจ ว่าฟ้าโกรธใครมาน่ะ

................

ผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในอ้อมกอดตัวเอง ในตู้โทรศัพท์

ท่ามกลางสายฝน...มองผู้คนที่อยู่ข้างนอก

คนที่มีร่มก็เดินนวยนาถไม่กลัวฝนไม่กลัวเปียก

ใต้ร่มบางคันดูอบอุ่น เพราะตรงคันร่มมีมือสองมือของคนสองคน

ประคองร่มกันแรงลมแรงฝนด้วยกัน

และมีรอยยิ้มที่เหมือนเป็นสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกัน

ส่วนคนที่ไม่มีร่มก็ต้องรีบหาที่ที่พอจะมีหลังคาคุ้มหัว

อย่างฉันเป็นต้น

..............

เห็นทีจะอยู่ในตู้นานกว่านี้ไม่ได้

ฟ้าพิโรธเปรี้ยงลงจะซวยเอา

รีบวิ่งขึ้น Taxi "เฮ้อ! ปลอดภัย"

แต่จะไปไหน ยังไม่อยากกลับห้องเลย

"ไปเอแบคค่ะ"

~ ~ วันนี้ฝนตกไหลลงที่หน้าต่าง เธอคิดถึงฉันบ้างไหมน้อเธอ~

เสียงเพลงจากวิทยุบนTaxi

"เข้าบรรยากาศดีน่ะค่ะ"

................

เคาะประตูห้องเพื่อน

"เปียกเป็นหมาตกน้ำมาเชียว" เพื่อนกะเซ้า

เพื่อนยื่นผ้าขนหนูให้เช็ดหัว และหาผ้าให้เปลี่ยน

.......

ออกจากห้องน้ำมีนมอุ่นๆ น้ำวางคู่กับยาแก้หวัดวางที่หัวเตียง

ไม่ได้คุยอะไรกัน ฉันหลับ

"ได้เวลากลับแล้ว ขอบใจมากน่ะที่ให้หลบฝน

แล้วจะมาขอหลับใหม่...ขอหลบฝน ^^"

.......................

ลงมาถึงถนนอากาศดีจัง นี้แหละอากาศหลังฝนตก

รอรถออกไปปากซอยเพื่อจะขึ้นรถเมล์

บรรยากาศเงียบสงบ ลมไม่มี ฟ้าสดใส

ไม่ทำให้ระแวงเหมือนแกล้งให้ตายใจ

ระยะทางไม่กี่กิโลจากหอเพื่อนถึงปากซอย

พอรถชลอจอดเท่านั้น ฟ้าก็รั่วรัวลงมา

...........

ลงจากสองแถวเดินเรียบตามฟุตปาธ

อาศัยผ้าใบจากร้านรวงแถวนั้นกันฝน

หยุดซื้อดอกกุหลาบสีชมพู 1 ช่อ มี7 ดอก ราคา10 บาท

....................

ยืนรอรถเมล์ พอจะหลบฝนได้จากหลังคาป้ายรถเมล์

แต่ฝนก็ยังสาดเข้าถึงตัว ฉันยืนอยู่กับที่ รอ รอ รอ

"สดุ้ง" เสียงคำรามจากฟ้า

ต้องรีบดึงมือมากอดตัวเอง ทั้งที่ในมือถือช่อดอกไม้อยู่

" การกอดตัวเองซะบ้าง ก็ทำให้เราหายกลัวได้เหมือนกัน...

...ไม่ต้องรออ้อมกอดจากใคร "

............................

รถเมล์สาย 99 มาแล้ว รีบวิ่งขึ้นรถเมล์

"เฮ้อ! ปลอดภัย"

นั่งมองดอกไม้ในมือ นับว่าหล่นหายไปบ้างไหม

ตอนที่วิ่งขึ้นรถ 7 ดอกเท่าเดิมนับกี่รอบๆก็7ดอกเท่าเดิม

ต่อให้นับอีกกี่วันก็คง 7 ดอกเท่าเดิม

แต่ก็คงมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป...

สีชมพูสดสวย ก้านตรงแข็งแรง คงเปลี่ยนไป..

" ความรักของเราจะเหมือนดอกไม้ไหม "

...........................

ถึงป้ายที่ต้องลงฟ้าก็ยังรั่วอยู่

ไม่มีวี่แววว่าใครจะสั่งให้หยุดได้

ลงจากรถเมล์ ก็วิ่งๆ ไม่รู้จะวิ่งทำไม ตรงนี้ฝนก็ตก

ข้างหน้าฝนก็ตก

ต่อให้วิ่งเร็วก็เปียกอยู่ดีกว่าจะถึงชายคาตึก

ต้องข้ามไปอีกฟากถนน

" วิ่งหนีความเปียกไปหาความเปียก "

" วิ่งหนีความรักไปหาความรัก "

.....................

เข้าสู่ชายคาตึก "เฮ้อ! ปลอดภัย "

เข้าลิฟท์กดชั้น 15

มองไปที่ดอกไม้ ดอกไม้คงชอบอยู่กับฝน

เห็นยิ้มแย้มกับเม็ดฝนที่แซมกลีบใสแวววาว

ผิดกับฉันที่เปียกมะลอกมะแลก เป็นหมาตกน้ำอีกแล้ว

ถึงห้องแล้ว " เฮ้อ! ปลอดภัย "

รีบเปิดกระเป๋าเอาหนังสือ ชีทออกมาตาก โชคดีไม่เปียกมาก

..............

" วันนี้ฉันรักเธอสายฝน ฉันรักเธอ ...

ฉันรักสายฝน เพราะวันนี้ฝนไม่ได้ทำให้ฉันเหงา "

..................

เรื่องสั้น ผู้หญิง ดอกไม้ กับสายฝน

จากหนังสือทำมือ ฝุ่นผง โดย สวยเอย

พิมพ์เมื่อ มีนาคม 2545

................

ปล.เอ๊ะ...หน้าร้อนทำไมเล่าเรื่องฝน

เอาเป็นว่าเล่าเรื่องฝนให้ฉ่ำหัวใจร้อนแล้วกันน่ะค่ะ

พรุ่งนี้จะเดินทางไปกรุงเทพฯ

เพื่อที่จะไปสอบวันที่ 31 มีนาคม 2550

และอีกหลายวันกว่าจะกลับ

เลยฝากเรื่องสั้น ๆ เก่า ๆ มาให้อ่าน

แล้วจะกลับมาน่ะค่ะ Go Go Go