ยิ้มเข้าไว้...ยาบำรุงหัวใจฉบับฉัน

วันนี้ได้รับโปสการ์ดเป็นรูปดอกทองกวาวจากพี่นิว[หลังเลนส์] ดีใจมากๆค่ะ และขอบคุณพี่นิวที่น่ารักมั๊กๆค่ะ

...........................................

.... วันนี้มีเรื่องสั้นที่เขียนช่วงสงกรานต์มาให้อ่านกันค่ะ ติชมด้วยน่ะค่ะ

ชื่อเรื่องอาจดูซ้ำๆแต่มันก็ครอบคลุมเรื่องที่เขียนน่ะค่ะ

เพื่อนสนิท

เสียงเคาะคีย์บอร์ด ดังตามนิ้วมือเสียง ก๊อกแก๊ก~ ~ อย่างคล่องแคล่ว

" นี้ๆ แก พิมพ์ผิดแล้วรู้ไหม ฉันอ่าน ล.ลิงหันลิ้นหรือไง เดี๋ยว มาลิน ก็โกรธเอาหรอกพิมพ์ชื่อมันผิดน่ะ "

" แล้วแกทำไมไม่พิมพ์เองฟ่ะ " ผมละมือจากแป้นคีย์บอร์ด

" ก็แกพิมพ์สวยนี้นา "

" เฮ้อ! ตูจะบ้าคิดได้ไง" ผมเอามือปาดหน้าผาก ทั้งที่ไม่มีเหงื่อบนหน้า

มองรอยยิ้มทะเล้นๆบนใบหน้าของเธอ

เธอทำหน้าพะยักพะเยิดให้ผมทำหน้าที่ต่อไป

แล้วเธอก็อ่านรายชื่อเพื่อน และแขกเหรื่อที่จะมาในงาน

........................................

วันสงกรานต์เธอมาหาผมที่บ้าน

เอาผ้าทอพื้นบ้านที่เธอซื้อมาจากลาว เอามาฝากแม่ผม

เธอมารดน้ำดำหัวแม่ผมทุกปี

เพราะเธออ้างตัวว่าเป็นลูกสาวแม่ผมคนหนึ่ง

รดน้ำผู้ใหญ่เสร็จ

แล้วเราก็มาเล่นสาดน้ำกันที่ถนนหน้าบ้าน

มีรถกระบะบรรทุกโอ่งหรือถังน้ำ แล่นผ่านหน้าบ้านไม่ขาดสาย

เพราะบ้านผมเป็นทางผ่านที่จะไปคลองชลประทาน

ที่มีผู้คนไปรวมตัวกันเล่นน้ำที่นั้นทุกปี

เราเล่นน้ำกันจนเย็นย่ำ เหมือนตอนเด็กๆ

ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนแม่ต้องมาเรียกให้เลิก

...

ผมเอาผ้าขนหนูยื่นให้เธอ

เธอนั่งเหยียดขากับพื้น ใช้ผ้าขนหนูที่ผมยื่นให้เช็ดผมแบบรวกๆ

" ฉันจะแต่งงานเดือนหน้า " เธอพูดเสียงธรรมดา

แต่หูของผมกลับเหมือนมี เสียงหวีดบาดหูเหลือเกิน

ผมมองตาเธอเพื่อหาความจริง แต่เธอยังคงก้มหน้าเช็ดผม

เธอเงยหน้าขึ้นแล้วมอง คิ้วที่ขมวดเข้าหากัน ระคนกลั้นหัวเราะของผม

อยากได้ยินเธอพูดว่า "ล้อเล่น"

" จริงๆ " เธอทำเสียงเน้นเพื่อเป็นการยืนยัน

" เช็ดให้หน่อยดิ๊ " ผมรับผ้าแล้วเช็ดผมให้เธอ ด้วยใจที่สับสน

" ดีใจกับฉันสิ แกควรจะบอกว่าดีใจด้วยหรือยินดีด้วยอะไรทำนองนี้ "

ความเงียบเท่านั้นที่หลุดออกมาจากใจและปากที่ปิดสนิทของผมตอนนี้

" เพื่อนชายแกจะแต่งงาน ไม่ดีใจเหรอ "

ผมไม่รู้ว่าผมจะดีใจกับเธอได้ยังไง

.... เธอเป็นเหมือนเพื่อนชาย

เพราะเธอมาอยู่ในกลุ่มผมที่มีผู้ชาย 4 คน

เธอกลืนเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่ม

และเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผมตั้งแต่เริ่ม ม.ปลาย

แล้วเธอก็กลายเป็นเพื่อนชายที่ใส่กระโปรง

ของกลุ่มเราโดยปริยาย

การที่เธอแทรกซึมเข้ามาอยู่ในกลุ่มชายล้วน

และไปไหนมาไหนกับกลุ่มผู้ชาย

เธอบอกว่าเป็นการป้องกันตัวเอง

แล้วเธอก็ถามพวกผมว่า

"เพื่อนคงไม่จีบเพื่อนใช่ไหม...และพวกนายก็ดูไม่เลวร้ายอะไร"

แต่พวกผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี แต่เธอก็อยู่ในกลืนเข้ามาอยู่ในกลุ่มพวกผมอย่างแนบเนียน

..............................................

" เร็วไปไหม " ผมพูดอย่างที่ใจอยากจะพูด

" ก็ฉันเจอแล้วนี้ คนที่ใช่น่ะ ...คนที่จะให้คำว่าครอบครัวอบอุ่น

ฉันเคยบอกแล้วนี้ ว่าความฝันฉันคืออะไร การได้เป็นภรรยาที่ดี

เป็นแม่ที่ได้ร้องเพลงและอ่านนิทานให้ลูกฟัง และมีสามีที่ดี "

" แต่แกยังเรียนไม่จบเลยน่ะ "

" มันไม่ได้อยู่ในความฝันของฉันซะหน่อย..นั้นความฝันของแม่ต่างหาก"

...........................................

"เสร็จแล้วแก...นี่ชื่อสุดท้ายชื่อแก มาๆฉันพิมพ์ๆเอง"

" ถ้าแกพิมพ์ ชื่อผิดฉันไม่ไปงานแกน่ะโว้ย "

.....................................

อีก 3 วันก็จะถึงวันแต่งาน

เธอนั่งอ่านรายการ ทบทวนสิ่งที่ต้องเตรียมไว้

"แล้วนี้แกเตรียมทั้งหมดคนเดียวเลยเหรอ..ว่าที่เจ้าบ่าวแกไม่มาช่วยหรือไง"

"เขาไม่ค่อยรู้เรื่องประเพณีไทยอะไรเท่าไรหรอก"

"จะมาวันแต่งใส่ชุดเจ้าบ่าว แล้วหอบแกเข้าหอเลยใช่ไหม"

ผมถามแกมเหน็บ...แม้ผมรู้ว่าว่าที่เจ้าบ่าวเธอไม่ใช่คนไทย

"ฉันก็มีแกช่วยอยู่นี้ไง"

เธอยิ้มกว้างเหมือนที่เธอเคยยิ้มเวลาขอความช่วยเหลือ

......................................................

7 พ.ค.50

ผมอยู่ภาคเหนือของของประเทศ

ผมนั่งดูซองสีชมพู เรียนเชิญ คุณชนะชัย ภูมิวรรณ

เธอพิมพ์ชื่อผมผิดอย่างตั้งใจ

เพราะเธอเป็นคนเดียวในโรงเรียนที่เรียกชื่อผมแบบนี้

ถึงแม้ผมจะชื่อชัยชนะ

เธอบอกว่าเรียกชื่อกลับกันจะได้เป็นสัญญาลักษณ์

จะได้ไม่ลืมกันเธอมีความคิดแปลกๆเสมอ

.....วันนี้เป็นวันแต่งงานของเธอ

แต่ที่ผมไม่ได้อยู่ในงานของเธอ

ไม่ใช่เพราะเรื่องชื่อบนซอง

ทำไมเพื่อนสนิทอย่างผมผมถึงไม่ไปงานของเธอ

เหตุผลอยู่ที่หัวใจผมเอง

ปล.ภาพประกอบเก็บมาจากอัลบั้มสมัยม.ปลายค่ะตอนปัจฉิมค่ะ