ยิ้มเข้าไว้...ยาบำรุงหัวใจฉบับฉัน

ช่วงนี้ใครๆ ก็พูดเรื่องฝน ( ก็หน้าฝนนี่นาจะให้เค้าพูดเรื่องไรเล่า)

เราก็เป็นอีกคนหนึ่งจะเล่าเรื่องฝน

และขณะนี้ฝนที่ตกต่อเนื่องมาตั้งแต่เช้ายังไม่หยุดเลย

ผ่อนหนักผ่อนเบามาเรื่อย เหมือนตกหนักๆได้แล้วฟ้าเหนื่อย

แล้วพอหายเหนื่อยก็เทลงมาอีก

ค่ำแล้วตอนนี้

ฟ้าคงเหนื่อยมาก เลยตกแค่ปรอยๆ

ตัวเอกวันนี้ คือ ร่ม จ๊ะ

...

ภาพโดย:บริษัท ไทเกอร์เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด

ร่ม

ร่มหลากสีสันวางเรียงกันบนฟุตปาธหน้าร้านขายของจิปาฐะ

ก่อนหน้านี้ยังหุบอยู่ที่ชั้น วางเรียงไว้ฝุ่นเกาะเขรอะหนาเชียว

วันนี้ถึงเวลาอวดโฉมเสียที

เพื่อรับสายฝนที่โปรยปราย

ร่ม ในวันนี้เปรียบเหมือนดอกไม้ ที่ถึงฤดูเบ่งบานในหน้าฝน

ร่ม ที่ยังไม่มีเจ้าของ สีสันเหมือนเสียงสะท้อน

เรียกร้องให้คนอยากจับจองเป็นเจ้าของ

ร่ม ล้อเล่นกะเม็ดฝนที่หลบกันสาดกระเซ็นเข้ามาในร้าน

ให้เม็ดฝนเกาะแล้วไหลหล่นลงพื้น

-----

ฉันนั่งอยู่หน้าร้าน มือไม่ได้ถือร่มสักคัน

ฉันนั่งชมร่มใกล้ๆ เหมือนชมดอกไม้ในแปลง

อยากจะเด็ดติดมือมาสักดอก

"ไปได้หรือยังคับคุณนาย" เสียงผู้ชายคุ้นหู

"จ๊ะ ไปได้แล้ว"

ฉันลุกขึ้นยืนแล้วมือซ้ายวางทับมืออีกมือชายคนนั้น

ประคองร่มไปด้วยกัน

แล้วใช้มือขวาโอบเอวผู้ชายคนเดียวกับเสียงนั้น

คนที่เป็นร่มกันฝน กันแดด ให้ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งคนนี้

...

เราเดินใต้ร่มคันเดียวกัน

ฉันถามเขาว่า " ถ้าฉันไม่ลุกเดินมาด้วยเธอจะทำยังไง"

"เธอยังจะยืนกางร่มให้ฉันอยู่ที่เดิมไหม"

"ถ้าฝนตกหนักกว่านี้ เธอยังจะยอมเปียกมากกว่าฉันไหม"

เขาเพียงใช้มืออีกมือหนึ่งกุมมือฉันและจับคันร่มแน่นกว่าเดิม

นี่เป็นคำตอบที่เพียงพอหรือยังสำหรับคุณ

สำหรับฉัน เพียงพอแล้วค่ะ