ยิ้มเข้าไว้...ยาบำรุงหัวใจฉบับฉัน

เมื่อวานหาจังหวะว่าง โดดซ้อนท้ายรถเครื่องของคุณผู้ชาย

จุดมุ่งหมายคือ ตัวเมืองซึ่งห่างจากที่นี้ไปแค่ 30 กิโล(เอง ><")

จุดประสงค์หลักคืออยากไปดูหนัง แฮร์รี่พอตเตอร์

เมื่อไปถึงโรงหนังที่อยู่บนห้างแห่งหนึ่งในเมืองพิจิตร

ปรากฎว่าแฮรี่ฯ ยังไม่เข้า

ไปถามพนักงานขายตั๋ว เข้าบอกว่าอีก 2 - 3 อาทิตย์

โอเค...จะรอต่อไป

จะกลับกันเลยก็กระไร ไหนๆบึ่งรถเครื่องโต้ลมมาไกลซะขนาดนี้

ช๊อปนิดหน่อย คือได้รองเท้าผ้าใบมาหนึ่งคู่ กะเอามาใส่ไปวิ่งออกกำลังกาย

กะแม่ซะหน่อย ( เพราะรู้สึกว่าตอนนี้น้ำหนักกำลังพุ่งกลัวกู่ไม่กลับ )

ซื้อกระบอกใส่น้ำด้วยครึ่งโหล

แล้วไปเลือกหนังสือได้มากันคนละเล่ม

คุณผู้ได้หนังสือเกี่ยวกับPhotpshop

สำหรับฉันก็ได้เล่มนี้นี้เอง "บ้านของคนรัก"

เลือกหนังสือเสร็จแล้วเราก็มานั่งกินไอติมกันก่อนจะกลับ

....

สำหรับการโดยสารรถเครื่องหรือที่เรียกว่าจักรยานยนต์นั้น

การถือถุงหิ้วซึ่งมีกระบอกน้ำ 6 กระบอก

กล่องรองเท้า 1 กล่อง ถุงหนัง 1 ถุง กับกระเป๋าถืออีก1 ใบ

เท่านี้ก็ถือได้ว่าเป็นการพะรุงพะรังอย่างยิ่ง

ถึงแม้จะมีตะแกรงหน้ารถก็วางไม่ได้ฮ่ะ เพราะจะบังไฟหน้ารถ

...

คนซ้อนอย่างฉันต้องหอบทั้งหมดไว้ตรงกลางหรือ?

: อะไรย่ะตอนมายังได้กอดซบไหล่ ทำหน้าแป้นแล๊นอยู่เลย ขากลับแค่ของไม่กี่อย่าง

จะทำให้เราห่างเหินกันได้เชียวเหรอ (คิดเวอร์อยู่คนเดียว ;P)

สรุปคือ...ถุงหนังสือใส่ตะแกรงหน้ารถได้

...ถุงกระบอกน้ำถูกห้อยอยู่ที่แฮนด์ข้างซ้าย

...ถุงกล่องรองเท้าฉันหิ้วไว้แล้ววางไว้ที่เข่าข้างซ้าย

: โฮ๊ะ ๆ แค่นี้ก็ไม่มีอะไรมากั้นกลางระหว่างเรา มือข้างขวาก็กอดเอว

และคางของฉันก็วางที่ไหล่ข้างขวา ของเธอ ^^"

และแล้วหัวใจเราสองคนก็ได้อยู่ใกล้กัน คริๆ ( บ้าไปแล้ว )

ขอร้องคนมีรถยนต์อย่ามาอิจฉา ( 30 กิโล ไม่ใช่ใกล้ๆ - -") หุหุ

.............................

รักเธอน่ะ

สวยเอย

edit @ 2007/07/14 16:21:07